Portal wiedzy

Organizacje bez przynależności politycznej, jak Rock the Vote, Democracia USA, czy Declare yourself, mają na celu zwiększenie elektoratu wśród młodych Amerykanów, w szczególności pochodzenia latynoskiego. Organizacje te trafiają do młodych Latynosów za pomocą środków przekazu, spotykają ich w instytutach, na uniwersytetach, w kościołach i centrach socjalnych. Powstają piosenki, strony internetowe, publikacje z Jessicą Albą, czy Juanesem. Wszystko służy temu, by 4 listopada 2008 roku doprowadzić do urn ponad 5,5 mln młodych poniżej 30 roku życia, hiszpańskojęzycznych mieszkańców Stanów Zjednoczonych z prawem do głosowania, mogących wybrać nowego prezydenta. Przedstawiciele organizacji rozmawiają z młodymi o pracy, mieszkaniach, cenach ropy i sytuacji w Iraku.

Parlament rosyjski poddał pod głosowanie ustawę o przyznaniu Osetii Południowej oraz Abchazji statusu niepodległych państw. Odpowiedź Zachodu, rozumianego jako grupa państw geopolitycznie konkurujących z Rosją o światowe wpływy, była w tym przypadku dość wyrazista: takie działanie stoi w sprzeczności z prawem międzynarodowym. Niektórzy komentatorzy konfliktu gruzińsko-rosyjskiego stwierdzili, że Rosja gra mocarstwom zachodnim na nosie. Słusznie, bo jak się okazuje, niewielką skuteczność miały groźby prezydenta Busha wykluczenia Rosji z państw G-8, stanowcza reakcja NATO, pielgrzymki polityków do Tblisi za to jeszcze bardziej zaogniły stosunki na linii Zachód-Moskwa, zwiększyły skalę izolacji Rosji. I, co istotne, postawa Zachodu zachęciła władze Kremla do kolejnych, stanowczych działań.

Prezydent Zimbabwe Robert Mugabe i lider opozycji Morgan Tsvangirai podpisali 15.09.2008 r. historyczne porozumienie w celu utworzenia jedności narodowej, które doprowadzi ku końcowi prawie trzy dekady monopolu władzy.

Hugo Chavez, urząd prezydenta Wenezueli sprawuje od roku 1998. Jest uważany za polityka zdecydowanie antyamerykańskiego, preferującego silną politykę społeczną. Ukończył Akademię Wojskową w Caracas oraz podyplomowe studia z zakresu nauk politycznych. Do pierwszych wyborów szedł z hasłami ściślejszej integracji między krajami Ameryki Łacińskiej, przeciwstawieniu się neoliberalnemu modelowi gospodarczemu oraz przeciwstawieniu się procesowi globalizacji. Dosyć radykalna retoryka przedwyborcza spowodowana była kryzysem oraz chaosem, który w ówczesnym okresie szalał w Wenezueli. Mimo znacznych dochodów ze sprzedaży ropy naftowej, nie sposób było zaradzić coraz większym problemom dotykającym ten kraj. Swój elektorat Chavez oparł na najbiedniejszej części wenezuelskiego społeczeństwa, która pozbawiona niezbędnych środków do życia oraz najmocniej pokrzywdzona nierówną dystrybucją dochodów ze sprzedaży surowców energetycznych uwierzyła w populistyczne hasła byłego wojskowego (Chavez jest byłym pułkownikiem armii wenezuelskiej).

Prezydent RPA Thabo Mbeki, na wniosek rządzącej partii ANC 20.09.2008 r. podał się do dymisji. Powody takich decyzji w ANC nie są jasne jak i fakt, iż prezydent pokornie przyjął apel. Jeszcze w zeszłym tygodniu Mbeki świętował sukcesy w Zimbabwe, gdzie był mediatorem w negocjacjach z Mugabą o podział władzy. Mbeki był mediatorem w konfliktach od Sudanu po Wybrzeże Kości Słoniowej. Był jednym z najbardziej szanowanych przywódców afrykańskich.

Z nieba leje się żar, jest grubo powyżej 30 stopni, duża wilgotność utrudnia oddychanie. Życie toczy się leniwie, tak przynajmniej  objawia się ono turyście na wyspie Rodos. Jednak w niezliczonej ilości tawern, młodzi i starzy, kobiety i mężczyźni, rozprawiają o wydarzeniach na świecie. Jednych bardziej interesują zbiory oliwek, drudzy martwią się mniejszą ilością turystów, niektórzy zaś jak Yanis zastanawiają się nad przyszłością.

Boję się. Boję się, gdy patrzę na uśmiechającego się Ławrowa, który może powiedzieć wszystko co chce i komu chce ("Kim ty k..a jesteś by mnie pouczać?" skierowane do brytyjskiego ministra spraw zagranicznych, Davida Milibanda). Boję się, gdy patrzę na Sarkozyego, który jeździ do Moskwy i po każdym powrocie ogłasza, że wszystko zostało rozwiązane, a Rosja i tak robi swoje. Boję się, gdy widzę jak słaby okazuje się Zachód. Boję się, gdy... No po prostu, boję się!

Najpoważniejsza wojna dyplomatyczna ostatnich lat pomiędzy USA i Boliwią rozpoczęła się w środę 10.09.2008 r. w La Paz, kiedy to boliwijski prezydent Evo Morales odwołał ambasadora USA Philipa Goldberga za domniemaną konspirację i poparcie dla grup rebelianckich autonomistów ze wschodu kraju. Amerykański ambasador dąży do rozpadu Boliwii uzasadniał swoją decyzję Morales.

Przed dwoma tygodniami zakończyła się pielgrzymka następcy św. Piotra we Francji, papieża Benedykta XVI. Przyznam się szczerze, obawiałem się tej wizyty. Jak powszechnie wiadomo, Francja jest stolicą laickiej Europy, bastionem oraz symbolem kryzysu katolicyzmu na starym kontynencie. Miniona pielgrzymka Głowy Kościoła miała pokazać jak wielkie rozmiary przybrał regres wiary oraz czy są jeszcze jakiekolwiek nadzieje na odbudowanie tego, co po Soborze Watykańskim II konsekwentnie stacza się w dół.

Kryzys dewastujący gospodarkę USA, zdaje się nie mieć tak negatywnych skutków w przypadku innych ważnych graczy politycznych na świecie. Wręcz przeciwnie. Korzystając z zastoju amerykańskiej aktywności w sferze gospodarczej, Wenezuela rozpoczęła realizację intensywnego planu zacieśniania stosunków z Rosją i Chinami. Partnerstwo polegać ma głównie na pomocy w zakresie energetycznej oraz wojskowej.

Podobne artyku:
  Błękitna flaga nad Ukrainą

Około dwanaście milionów Europejczyków, czyli około 4 proc. populacji starego kontynentu, przyznaje się do przynajmniej jednokrotnego spożycia kokainy. Kokaina, zaraz po konopi indyjskiej jest najczęściej spożywanym narkotykiem w Europie. Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii alarmuje, iż ta liczba wciąż rośnie. Tylko z roku 2006 na rok 2007 wzrosła o milion osób. Jedna na pięć osób spożywających ten narkotyk w Europie, to Hiszpanie, gdzie konsumpcja czterokrotnie przewyższa średnią europejską, a w latach 1999-2005 podwoiła się. Według przeprowadzonych badań na 94 proc. hiszpańskich banknotów, które zwijane w rulonik używane są do wciągania nozdrzami działek białego proszku, były ślady kokainy.

Kto zatrzyma ETA? - pytanie, które nasuwa się za każdym razem, gdy ETA podkładając bombę przypomina o swoim istnieniu, pozostaje bez odpowiedzi. Nie udało się to żadnej opcji politycznej sprawującej władzę w Hiszpanii od Franco po PSOE. Kraj Basków posiada daleko zakrojoną autonomię, ale o przyznaniu niepodległości nie ma mowy, gdyż takie postulaty wydają się być bezpodstawne. ETA mająca na swym koncie blisko tysiąc ofiar, systematycznie organizuje zamachy i manifestuje siłę. Uzmysławia opinii publicznej, iż jest organizacją aktywną, niebezpieczną i łatwo nie złoży broni. Ostatnie trzy samochody bomby, których eksplozje raniły 10 osób, a jedną pozbawiły życia, miały miejsce w weekend z 21/22 września 2008 roku. Zakładając mało prawdopodobną tezę, iż Madryt zgodziłby się na odłączenie Kraju Basków od terytorium Hiszpanii, po czym niezwłocznie Katalonia, Galicja i Wyspy Kanaryjskie wystąpiłyby z podobnym postulatem, rząd francuski nie bierze pod uwagę oddania części swoich północno-zachodnich terytoriów, które według nacjonalistów również tworzą państwo Euskadi. Konflikt by się nie zakończył.

W piątek 30 października samochód-bomba eksplodował na jednym z parkingów uniwersyteckich w Pamplonie. Wybuch spowodował rozproszenie ognia na kilka zaparkowanych w pobliżu samochodów oraz wiele szkód materialnych w budynkach uniwersyteckich bibliotece i biurach.

17 maja zakończył się jeden z najkrwawszych konfliktów we współczesnej południowo-wschodniej Azji. Tamilskie Tygrysy, otoczone przez armię Sri Lanki, ogłosiły złożenie broni. Rząd w Kolombo ogłosił koniec wojny oraz poinformował o zabiciu przywódców Tygrysów, w tym założyciela organizacji, Velupillaia Prabhakarana. Znana z terrorystycznych metod tamilska partyzantka nie cieszyła się dobrą sławą, wszyscy komentatorzy przyjęli więc informacje o zdławieniu rebelii z radością. Czy to na pewno koniec?

Kenii grozi klęska głodu. Zdaniem władz za niedobór żywności w państwie, które dotychczas wyróżniało się względną stabilnością ekonomiczną i polityczną, odpowiadają niedawne susze pustoszące uprawy we wschodniej i centralnej części kraju. Jednakże w opinii wielu, winę za obecną sytuację ponoszą politycy na czele z prezydentem Mwai Kibaki.